Mike Oldfield a dokładniej
Michael Gordon Oldfield, brytyjski muzyk progresywny, multiinstrumentalista który w swojej muzyce łączy wiele interesujących gatunków muzycznych.
Wspaniałe lata 70` te i początek kariery
Mike Oldfield zaczął swoja karierę będąc jeszcze nastolatkiem,grał na gitarze w folkowej grupie
Sallyangie którą założyła jego siostra i jedyną płytą wtedy nagraną była "Children of The Sun". Następnie zaszywając się w wynajętym mieszkaniu wraz z odpowiednim sprzętem i wypożyczonym magnetofonem pragnął stworzyć suitę trwającą 25 minut którą na początku nazwał "Opus One". Młody muzyk, przedstawiając swoje demo różnym wytwórniom odsyłany był z kwitkiem. Dopiero w 1972 trafił do Richarda Bransona – właściciela małego studia nagraniowego oraz wysyłkowego sklepu płytowego. Branson zainteresował się projektem młodego muzyka i postanowił udostępnić mu studio oraz dwóch młodych inżynierów dźwięku: Simona Heywortha i Toma Newmana. Ta sesja studyjna zaowocowała powstaniem albumu "Tubular Bells" w którego skład wchodziło ponownie nagrane Opus One (jako Part One) oraz Part Two – druga część suity, napisana i pierwszy raz nagrana już w studiu. Celem wydania albumu Richard Branson założył wytwórnię płytową Virgin. Płyta okazała się niesamowitym sukcesem dla młodego wtedy muzyka, zbierając same pozytywne recenzje a nawet trafiając do ścieżki filmowej znanego wszystkim filmu Egzorcysta. Kolejne płyty muzyka "Hergest Ridge" która była bardziej dopracowana stylistycznie w stosunku do poprzedniczki.
Kolejna wydana w 75 roku "Ommadawn" była bardziej rewolucyjna i odmienna brzmieniowo od poprzedniczki gdyż Mike zaprosił innych muzyków do współtworzenia tej płyty. Kolejna to "Incantations" wydana w 1978 roku album kończy etap kompozycji czysto instrumentalnych suit i słychać odchodzące na boczny tor gitary a w miejsce pustki wchodzą syntezatory, flety i sekcja smyczkowa. Jest to ostatni album należący do tzw. wielkiej czwórki, czyli pierwszych, czysto instrumentalnych dzieł Oldfielda. Pod koniec lat 70`tych Mike postanawia ruszyć pierwszy raz w trasę koncertową, zabrać muzyków sesyjnych i ludzi do pomocy co budzi zdziwienie wytwórni Virgin szczególnie że Mike zażądał wysokiego finansowania tejże trasy. Po zakończeniu tourn??e pojawia się krążek z zapisu tray koncertowej zatytułowany "Exposed". Mimo wydania krążka, artysta na całym przedsięwzięciu związanym z koncertowaniem odnotował straty finansowe.
Lata 80`te i zmiana stylistyki
Lata 80`te to pojawiająca się muzyka Disco i Punk, Mike`a problemy finansowe spychają go na poszukiwanie nowych inspiracji i sposobu załagodzenia konfliktów z wytwórnią Virgin. W 1979 roku pojawia się eksperymentalna płyta "Platinum" zawierająca bardzo zróżnicowane kompozycje, płyta jednak nie okazała się sukcesem na jaki liczył Mike. Kolejna płyta wydana w 1980 roku "QE2" to jeszcze bardziej dziwaczna płyta, mimo że zawiera kompozycje instrumentalne z wstawkami wokalnymi w kilku kompozycjach.
W 1982 roku pojawia się "Five Miles Out" na którym widać zainteresowanie Mike`a Vocoderem, płyta jest swoistym powrotem na szczyty list przebojów. Na album składają się suity (początek albumu) i drugą połowę kompozycje z użyciem Vocodera.
W 1983 roku pojawia się kolejny album "Crises" który powstawał podczas trasy koncertowej a pomysły zapisywał na bibułkach papierosowych. Do współpracy Mike zaprosił szkocką wokalistkę "Maggy Railly" która zaśpiewała w większości utworów, Sukcesem komercyjnym z tego albumu okazały się "Moonlight Shadow" na którym zaśpiewała Maggy Railly i "Shadow on the Wall" którego impulsem do napisania piosenki były wydarzenia w Polsce na początku lat 80. XX wieku - szczególnie ogłoszenie stanu wojennego.
Jeszcze w roku 1983 Oldfield skończył pracę nad ścieżką dźwiękową do filmu Pola Âmierci. Materiał zawierający ponad cztery godziny zsynchronizowanej z obrazem muzyki został jednak ostatecznie pocięty i zmontowany przez reżysera w sposób zupełnie inny niż życzyłby sobie tego muzyk. Mimo wszystko muzyka filmowa została doceniona i otrzymała nominację do nagrody BAFTA.
W 1984 roku pojawia się następny album "Discovery" na który gościnnie pojawia się Meggie Reilley i Barry Palmer. Album zawiera delikatne Pop/Rockowe kompozycje. W tym też roku pojawia się album zawierający 40 minut kompozycji z filmu "Killing Fields" do którego Mike robił muzykę.
W 1987 roku pojawia się kolejna płyta "Islands" zawierająca kompozycje pop/rockowe z różnymi zaproszonymi wokalistami. W 1989 roku pojawia się kolejna płyta "Earth Moving" zawierająca jak i poprzedniczki tylko piosenki bez utworów instrumentalnych. Ostatnie albumy wydane pod koniec lat 80 tych nie odniosły większego sukcesu. Szef wytwórni Virgin - Richard Branson postanawia zmniejszyć nacisk na Mike`a Oldfielda by wydawał utwory bardziej komercyjne i zbliżone do wydawnictw popowych. Mike pod koniec lat 80 tych postanawia wrócić do brzmień z których był kojarzony w początkowym okresie i spróbować nagrać drugą część Ommadown. I tak...
Lata 90-te Ostatnie chwile z Virgin Records i... nowy rozdział
Na samym początku roku 1990 pojawia się album "Amarok" który jest godzinną kompozycją przypominającą stylistycznie pierwsze albumy artysty, jednak znacznie się od nich różniąca. Wśród najgorliwszych fanów album uważany jest za kultowy w jego dyskografii. Pożegnalnym albumem jaki nagrał Mike dla Virgin Records jest "Heaven's Open" w którego skład weszło kilka kompozycji w których oprócz grania na instrumentach śpiewa, druga część płyty to utwór instrumentalny trwający prawie 20 minut. Teksty na albumie mówią o pogoni za pieniędzmi, wykorzystywaniem innych ludzi oraz braku perspektyw. Jest to nawiązanie do problemów, które artysta miał z szefem wytwórni płytowej.
Po odejściu od Virgin Records i podpisaniu kontraktu z Warnerem (później Warner Music Group) Mike postanawia nagrać następcę Tubular Bells. I tak oto w 1992 roku ukazuje się zatytułowany po prostu "Tubular Bells II" który tak jak i jego poprzednik z lat 70 tych osiąga niesamowity sukces. Była to świeża aranżacja wykorzystująca najnowocześniejsze osiągnięcia techniczne.
W 1993 roku ukazuje się kompilacja największych utworów artysty które nagrał pod skrzydłami Virgin, album "Elements" występował w dwóch wersjach jedno płytowej i Boxa zawierającego 4 płyty CD plus kompozycja "Sentinel" do których praw miał tylko Warner.
W 1994 roku Mike`a zainteresowała Wirtualna Rzeczywistość i tak oto pojawia się album o nazwie "The Songs of Distant Earth" dzieło oparte na książce Arthura C. Clarke'a o tym samym tytule utrzymane w klimatach ambient. W 1996 roku ukazuje się album "Voyager" zawierający muzykę Celtycką inspirowane muzyką Szkocką i Irlandzką, ale zawierająca również kompozycje własne Mike`a.
Po wydaniu albumu "Voyager" Mike Oldfield postanawia przeprowadzić się na Hiszpańską wysepkę Ibiza. Na której nagrywa trzecią część Dzwonów rurowych "Tubular Bells III" zawierającą połączenie muzyki Chill-Out z muzyką klubową a także Rockiem i Flamenco.
W 1999 roku artysta chcąc wrócić do korzeni swojej muzyki postanawia nagrać za pomocą gitary akustycznej, elektrycznej i sampli gitarowych album zatytułowany "Guitars". Tuż po wydaniu tego albumu Mike postanawia nagrać album koncepcyjny przedstawiając ostatnie 2000 lat w formie muzycznej, album "The Millennium Bell". Wielu fanów zarzucało artyście plagiat kilku utworów
Vangelista. Muzyk uświetnił przywitanie roku 2000 w Berlinie, dając darmowy koncert, którego główną częścią było zagranie całości materiału z The Millennium Bell, który później pojawił się na DVD pod nazwą "The Art In Heaven Concert".
W 2001 roku pojawia się składanka "The Best of Tubular Bells" wydana przez Virgin zawierająca wszystkie trzy części Dzwonów Rurowych i The Millennium Bell. Na kolejny studyjny album fani czekają do 2003 roku gdy to pojawia się "Tres Lunas" w zestawie z grą o tej samej nazwie. Zawierająca luźne kompozycje w stylistyce Chill-Out. W tym też samym czasie fani wyodrębniają kompozycje z gry które nie znalazły się na albumie i tak oto w sieci pojawia się album "Tres Lunas II".
W 2002 roku Mike Oldfield czując że jego debiutancki album, nagrany w pośpiechu, nie jest taki jak by sobie tego życzył. Postanawia nagrać go ponownie i tak oto w Maju 2003 roku pojawia się "Tubular Bells 2003" który w odróżnieniu od oryginału został pocięty na pojedyncze kawałki, a w utworze końcowym pojawił się John Cleese (znany komik z Latającego Monty Pythona) i nową okładkę zrobioną za pomocą komputera.
W 2005 roku pojawia się dwu płytowy album Light+Shade, następca "Tres Lunas", zawierający częśc utworów które znalazły się w Bootlegu i zupełnie nowe kompozycje.
W 2007 roku Mike stwierdza, że jeszcze nigdy nie skomponował od początku do końca suity klasycznej. Podjął decyzję stworzyć właśnie taki, autorski album z muzyką klasyczną. I tak oto w 2008 ukazuje się "Music Of The Spheres" typowe dzieło muzyki poważnej, lekko nawiązujące do debiutanckiej płyty "Tubular Bells". Album zyskał przychylność słuchaczy osiągając pierwsze miejsce w brytyjskim zestawianiu płyt z muzyką klasyczną oraz miejsca w pierwszej dwudziestce większości krajów europejskich.
Aktualny Skład:
Mike Oldfield - Wokal, Instrumenty
Dyskografia:
* 1973 Tubular Bells
* 1974 Hergest Ridge
* 1975 The Orchestral Tubular Bells
* 1975 Ommadawn
* 1978 Incantations
* 1979 Exposed
* 1979 Platinum
* 1980 QE2
* 1982 Five Miles Out
* 1983 Crises
* 1984 Discovery
* 1984 The Killing Fields (ścieżka filmowa – Pola śmierci)
* 1987 Islands
* 1989 Earth Moving
* 1990 Amarok
* 1991 Heaven's Open
* 1992 Tubular Bells II
* 1994 The Songs of Distant Earth
* 1996 Voyager
* 1998 Tubular Bells III
* 1999 Guitars
* 1999 The Millennium Bell
* 2002 Tres Lunas
* 2003 Tubular Bells 2003
* 2005 Light + Shade
* 2008 Music Of The Spheres
Panel Piwny:
Mike Oldfield
.png "Smile")
Wygląd liniowy
