Helloween

[Yoss]

Jeden z najsłynniejszych europejskich zespołów wykonujących heavy metal, zaliczany do pionierów power metalu i speed metalu. Grupa powstała w 1984 roku w Hamburgu, choć jej początki sięgają roku 1978, kiedy dwaj muzycy - Kai Hansen i Piet Sielck założyli zespół Gentry.

W 1981 roku zmieniono nazwę na Second Hell, a rok później na Iron Fist. Oryginalny skład Hellowween stworzyli w 1984 roku: Kai Hansen (śpiew/gitara), Michael Weikath (gitara), Markus Grosskopf (bas) oraz Ingo Schwichtenberg (perkusja). Pomysłem tego ostatniego było zastąpienie litery „o” w logotypie zespołu jego późniejszym znakiem firmowym – dynią. W tym samym roku grupa podpisała kontrakt z Noise Records, czego pierwszym efektem było nagranie dwóch utworów (Oernst To Life i Metal Invaders) na kompilację „Death Metal“, na której znalazły się również grupy Hellhammer, Running Wild i Dark Avenger.

W roku 1985 zespół zarejestrował swój debiutancką EPkę „Helloween” (zawierającą 5 piosenek, stąd określaną również jako mini LP). Jeszcze w tym samym roku na rynku ukazał się pierwszy album długogrający „Walls Of Jericho” oraz płyta „Judas EP”, które okazały się być początkiem drogi do światowej kariery Helloween. Grupa otrzymała doskonałe recenzje i przyciągnęła uwagę mediów w wielu krajach. Wkrótce do zespołu dołączył Michael Kiske, który przejął od Hansena obowiązki wokalisty.

Rok 1987 przyniósł pierwszą część słynnego albumu „Keeper Of The Seven Keys“, promowaną przez singiel „Future World“. Również i to wydawnictwo przyniosło grupie ogromny sukces. Rok później na rynku ukazała się część druga albumu – „Keeper Of The Seven Keys Part 2“ oraz single: „Dr. Stein“ i „I Want Out“. Promocja krążka uwzględniała trasę koncertową Pumpkin Fly Free Tour, podczas której zarejestrowano koncert w Szkocji, wydany w trzech wersjach: „Live in the UK“, „Keepers Live“ (Japonia), i „I Want Out Live“ (USA).

Kolejne lata przyniosły zespołowi spadek popularności, wywołany m.in. problemami ze składem (odejście m.in Hansena) oraz sporami prawnymi (bezprawne podpisanie kontraktu z EMI), w wyniku czego zespół nie mógł nagrać żadnego albumu aż do roku 1992. Wtedy ukazał się album „Pink Bubbles Go Ape“, bardzo różnie oceniany przez fanów i krytyków - nie brakowało głosów pozytywnych ale i bardzo krytycznych. Wyjątkowo chłodne przyjęcie zyskał z kolei następny krążek „Chameleon“ wydany rok później. Wkrótce potem z zespołu odszedł Michael Kiske (zastąpiony przez Andi Derisa), a następnie Ingo Schwichtenberg. W nowym składzie zespół powrócił w pewnym stopniu do swoich korzeni, czego efektem była dobrze przyjęta produkcja „Master Of The Rings“ z 1994 roku. Dwa lata później ukazał się z kolei koncept - album inspirowany przepowiedniami Nostradamusa „The Time Of The Oath“, zadedykowany zmarłemu tragicznie Schwichtenbergowi. Bardzo dobre kompozycje i produkcja przyniosły sukces komercyjny, a zespół wyruszył w trasę, nagrywając kolejne koncertowe wydawnictwo „High Live”.

Kolejne lata wspólnej pracy zaowocowały płytami „Better Than Raw” (1998) i znacznie cięższą „The Dark Ride” (2000). W międzyczasie zespół odwiedził Polskę supportując Black Sabbath w katowickim Spodku oraz zrealizował album „Metal Jukebox”, na którym zamieścił własne wersje utworów m.in. The Beatles, ABBY, Jethro Tull, Faith No More i Deep Purple. Po trzech latach, w których nastąpiły kolejne przetasowania w składzie do sklepów weszła płyta „Rabbit Don't Come Easy” (2003), prezentująca znacznie bardziej pogodne oblicze grupy niż to, które można usłyszeć na poprzednim wydawnictwie. Trasa koncertowa znów uwzględniła Polskę (30 listopada, Kraków). Kolejna odsłona „klucznika” - „Keeper of the Seven Keys - The Legacy” nastąpiła z kolei w roku 2005 roku (2 koncerty w Polsce), a materiał zarejestrowany podczas występów w Sao Paulo, Sofii i Tokio wydany został na kolejnej płycie live „Keeper Of The Seven Keys - The Legacy World Tour 2005/2006”, jako DVD i CD.

Rok 2007 przyniósł dwa wydawnictwa - koncertowe „Live In Sao Paulo” oraz studyjne „Gambling with the Devil”. Pierwszy singiel „As Long As I Fall" wydany we wrześniu dostępny był jedynie w internecie.

W dorobku Helloween znajduje się jak dotąd 13 płyt długogrających oraz blisko 30 singli, do których nakręcono kilkanaście wideoklipów. Poszczególne albumy nagrywało aż 6 wariacji składu zespołu, którego trzon od początku istnienia grupy stanowią: Michael Weikath (gitara) i Markus Grosskopf (bas).

(rmf.fm)

Albumy studyjne:
1985 Walls Of Jericho
1987 Keeper of the Seven Keys Part 1
1988 Keeper of the Seven Keys Part 2
1991 Pink Bubbles Go Ape
1993 Chameleon
1994 Master of the Rings
1996 The Time of the Oath
1998 Better Than Raw
2000 The Dark Ride
2003 Rabbit Don't Come Easy
2005 Keeper of the Seven Keys - The Legacy
2007 Gambling with the Devil


Jest to jeden z moich ulubionych zespołów Najbardziej lubię płytę "The Dark Ride", ale wszystkie pozostałe też są warte uwagi

YouTube Video

YouTube Video

YouTube Video

YouTube Video

YouTube Video

YouTube Video

YouTube Video

YouTube Video

YouTube Video

YouTube Video

YouTube Video

[andre6616]

muzyka hellowen mi bardzo podoba,to drugi power metalowy zespol po Manowarze ktory przesluchuje i ciezko mi porownac te zespoly,mimo ze graja power metal to w zupelnie innym wydaniu.Hellowen miejscami mozna by wrecz zaliczyc do thrashu(szczegolnie pierwsza plytka) gdzie niektore sa naprawde ostre.do tego Michael Kiske ma bardzo dobry glos i przypomina mi bruce dickinsona z iron maiden.
od siebie zaproponuje ballade 'yor turn'

YouTube Video

[exbitz]

Nowa płyta jest całkiem niezła

YouTube Video

[\m/rockstar95]

Nie przepadam za heavy metalem, ale niektóre utwory Helloween mi się podobają - np. ten, który wrzucił Exbitz

[andre6616]

kawalek ktory wrzucil exbitz w porownaniu z 3 pierwszymi plytami jest dla mnie slaby,tak wogole to kiske mial lepszy glos od obecnego wokalisty.

[Gienios666]

Jak jesteście fanami to już zapewnie wiecie że w tym roku wystąpią na Przystanku Woodstock.
Zbiera nam się niemiecka gwardia na zabawe. Mimo że nie jestem jakimś ich fanem to się cieszę że zagrają.
Ale najbardziej szał mi w głowie zrobili : Heaven Shall Burn. Dog Eat Dog, Gentleman i dwa złote bączki mają być czyli łąki łan i Papa Roach

[\m/rockstar95]

trochę zmieniamy temat, ale ja nie mogę się doczekać tego Woodstocku ! : ))
miałam niedawno taki okres, w którym obudzona w środku nocy powiedziałabym, ile dokładnie dni zostało do rozpoczęcia
pójdę na to Helloween, co mi tam ale Heaven Shall Burn najbardziej wymiatają

[Immortal-Soul]

W latach 80-90 tych obok Ironów był to mój ulubiony zespół Heavy. Ehh te ilości piwa i wina wypite przy ich muzie.

[andre6616]

wraz z airbournem to dwa najciekawsze zespoly na tegorocznym woodstocku,szkoda ze kiske juz tam nie spiewa.
a co do Heaven Shall Burn to niespecjalnie mi podchodzi,niby jest growl i ostre granie to jakos ich muzyka nie robi na mnie wrazenia